Bir an söyleyecekleriniz bitti. Sözler havada kaldı, anlamlar yitik...
Karşınızda,sizi çok iyi tanıdığınıi söyleyen, iddasına göre sizi anlatan biri var. Ancak o siz olduğunu söylediği kişiyle sizin aranizdaki tek ortakık sizi anlatan kişiden ibaret. O siz değilsiniz.... Anlatan kişi, kafasında yeni bir siz olusturmuş kendi izlenimlerinden, kendi düsünüş biçiminden...
Bu duygu, iç acıtıcı bir duygu...Özellikle karşınızdaki insan, iletişim kopukluğuna, tanıma yetersizliğine rağmen değer verdiğiniz bir insansa, size ağır geliyor kendinizi ifade edememek kendinizi anlatamamak...En azından bana...
Şimdilik bu kadar yeter soruna, soruya gelecek olursam
Kendini anlatamamak nedir, nasıldır? Niyedir?

ya da başka bir seçenek olabilir. siz gerçekten de değişmiş olabilirsiniz o yüzden kişi bambaşka birşey anlatıyordur, düşünüyordur...

bazen karşındakine zaafı yüzünden anlatamaz kişi kendini, bazen de sorulan basit bir soruya bile cevap veremez hale düşer çünkü insan bazen kendisinin cevap veremediği soru işaretleriyle yaşıyor. neden niçinlerin cevapları çok doludur, ağırdır ya da artık anlamsız kaldığı için çok boştur. bir süre sonra da kime niçin kendimi anlatmaya çalışıyorum ki ye dönüyor muhabbet. işte orda benim film koptu sanırım

bir şarkı sözüyle tamamlayayım bari şık olsun (=

gözyaşım var sözlerim yok anlatmaya



sorduğun soruya bambaşka cevap vermiş olabilirim kusura bakma

ben kendimi çoğunlukla anlatıyorum.
anlatamadıklarımı zaten önemsemiyorum.

gereksiz çıkış yapan bencil üçkağtçı sevimli ama bi o kadar da çıkarcı, bazı dostlarını ölümüne seven bazı dostlarını ise satmak için yer arayan bi insanım..


al anlattım işte..

Mesele sadece kendini anlatabilme meselesi değil aslında, anlattığının anlaşılamama meselesi.Hiçkimse kimseyi elbette dört dörtlük tam olarak tanıyamaz.Ne kadar değerde verseniz her zaman iletişimi sağlıklı kurmak mümkün değil.Çünkü bazen kişiler iletişim kurmadan önce kafasında bazı şeyleri oturtmuş oluyorlar ne kadar anlatsanızda ben haklıyımları ben böyle düşünüyorumları yıkamıyorsunuz.Bundan sonra yapabileceğimiz tek şey daha doğrusu benim açımdan diyeyim herkes aynısını yapmayacaktır sonuçta anlatmaktan vazgeçmek...
Sürekli bir çaba içinde anlatmaya calışmak hep bir kaosun icinde kalmak,iletişim içinde olmaya çalışan tarflar içinde boğucu ve üzücü bir hal alıyor...
iyisi mi vazgeçmek,zamana bırakmak : )

korkar yalnış anlaşılmaktan.hakettiği karşılığı bulup bulamamktan şüphelidir.anlatmak istedikçe çabaladıkça çoğu kez tersine döner emekler.geneldede hep böyle olur.çok yazık insanın kendini kendi diliyle anlatamaması

ben kendimi anlatmam insanlar ne anlarsa anlasın çokta ilgilenmem...önceden akıllı olup dünya kahrı çekiyordum şimdi deli oldum dünya benim kahrımı çekiyor...